Piesza Pielgrzymka z Trenton, NJ
do Amerykańskiej Częstochowy w
Doylestown, PA
św. Albert Chmielowski
trójkę rodzeństwa. Początkowo wstąpił do zakonu jezuitów, jednak po pół roku
opuścił nowicjat i wyjechał na Podole do swego brata Stanisława. Tam związał się
z tercjarstwem św. Franciszka z Asyżu i prowadził pracę wśród ludności wiejskiej.
W 1884 r. wrócił do Krakowa. Poświęcił swe życie służbie bezdomnym i opuszczonym,
otwierał dla nich przytuliska.

W 1887 r. za zgodą kard. Albina Dunajewskiego założył habit, rok później łożył śluby,
dając tym samym początek nowej rodzinie zakonnej. Założone przez siebie
Zgromadzenia: Braci Albertynów (1888 r.) i Sióstr Albertynek (1891 r.) oparł na
pierwotnej regule św. Franciszka z Asyżu.

Adam Chmielowski umarł 25 grudnia 1916 r. w Krakowie. W 1938 r. prezydent Polski
Ignacy Mościcki nadał mu pośmiertnie Wielką Wstęgę Orderu Polonia Restituta za
wybitne zasługi w działalności niepodległościowej i na polu pracy społecznej.

Wyniesienia Brata Alberta na ołtarze, zarówno beatyfikacji (1983 r. w Krakowie), jak i
kanonizacji (1989 r. w Rzymie) dokonał papież Jan Paweł II. Papież Jan Paweł II
wielokrotnie wspominał, że święty Brat Albert Adam Chmielowski odegrał znaczącą
rolę w jego powołaniu. Jan Paweł II wyjawił, że właśnie św. Bratu Albertowi zawdzięcza
szczególny przykład i wsparcie duchowe dla realizacji jego własnej drogi życiowej -
oddalenia od literatury i teatru i radykalnego wyboru kapłańskiego powołania. Dla
Jana Pawła II - jak zapewniał - wyniesienie Alberta Adama Chmielowskiego było
jedną z największych radości.