Piesza Pielgrzymka z Trenton, NJ
do Amerykańskiej Częstochowy w
Doylestown, PA
św. Wojciech
w Libicach, które wówczas rywalizowały z Pragą w budowie scentralizowanego
państwa czeskiego. Pochodził z rodziny Sławnikowiców, książąt czeskich. Imię
Adalbert przybrał podczas bierzmowania. W 981 przyjął święcenia kapłańskie.

Po śmierci biskupa praskiego Dytmara 19 lutego 982 roku Wojciech został wybrany
biskupowi. Nadanie święceń biskupich odbyło 29 czerwca 983 roku. Po konsekracji
nowego biskupa nastąpiło objęcie przez niego katedry praskiej wraz z uroczystą
intronizacją.

W 988 roku biskup Wojciech opuścił Pragę, udając się do Rzymu. Przyczyną nagłej
zmiany był konflikt biskupa Wojciecha z księciem czeskim Bolesławem II.

Za radą cesarza Ottona III i w porozumieniu z Bolesławem I Chrobrym pod koniec
roku 996 przybył do Polski, podejmując misję wśród Prusów.

Wojciech wyruszył prawdopodobnie z Gniezna w kierunku Pomorza Gdańskiego,
docierając do Gdańska, skąd łodzią przepłynął do Prusów. Towarzyszyli mu brat
Radzim Gaudenty oraz prezbiter Benedykt Bogusza. Wojciech stanął przed sądem
wiecowym, spotykając się z jawną wrogością. Prusowie wywieźli misjonarzy, jednak
powrócili ono po pięciu dniach. Zostali wówczas zaatakowani, a biskup Wojciech
poniósł śmierć 23 kwietnia 997 roku prawdopodobnie we wsi Święty Gaj w okolicach
Pasłęka.

Jego towarzysze zdołali się uratować i zdali relację o męczeńskiej śmierci św.
Wojciecha. Bolesław I Chrobry wykupił jego ciało i sprowadził do Gniezna, gdzie
zostało uroczyście pochowane. W roku 999 papież Sylwester II dokonał kanonizacji
świętego Wojciecha.

Co roku, 23 kwietnia, w Gnieźnie w uroczystość św. Wojciecha zbiera się przy
grobie świętego cały Episkopat Polski na uroczyste nabożeństwo.