Piesza Pielgrzymka z Trenton, NJ
do Amerykańskiej Częstochowy w
Doylestown, PA
O Szkaplerzu Karmelitańskim
Szkaplerz Matki Bożej z Góry Karmel to znak
przyjęty przez zakon karmelitański
i zatwierdzony przez Kościół. Jest zewnętrznym
wyrazem macierzyńskiej miłości Maryi do nas
oraz naszego przyjęcia i odwzajemnienia tej
miłości. Słowo "szkaplerz" oznacza szatę
wierzchnią, którą mnisi przywdziewali na habit
zakonny w czasie ręcznej pracy. Z biegiem
czasu nabrał on znaczenia symbolicznego:
w Karmelu zaczął wyrażać więź z Maryją, do
czego przyczyniła się tradycja o maryjnym
objawieniu i nadaniu przywilejów tym, którzy
znak ten noszą i w nim umierają. Szkaplerz
symbolizuje ufność pokładaną w macierzyńskiej
miłości Maryi, dzięki czemu skutecznie wstawiasię Ona przed Bogiem w kwestii
naszego wiecznego zbawienia.Wyraża też pragnienie naśladowania Jej stylu
życia i cnót, szczególnie cnoty czystości przeżywanej według własnego stanu.
Znak szkaplerza

Szkaplerz, noszony obecnie jako część habitu przez wiele rodzin zakonnych,
wywodzi się z wierzchniej szaty którą mnisi przywdziewali na habit w czasie ręcznej
pracy. Najczęściej zakładany był przez głowę. Jeden płat materiału opadał na
plecy, a drugi na piersi. Łacińskie słowo scapulae oznacza barki, ramiona, plecy.

Historia szkaplerza jako znaku Maryi i związanego z nim nabożeństwa wyrasta
z aktu zawierzenia karmelitów osobie Maryi. Początki zakonu karmelitańskiego,
który powstał w Palestynie przełomu XII i XIII w. i na skutek prześladowań ze strony
muzułmanów musiał przenieść się do Europy, były bardzo trudne. Zakon mało
znany w nowym środowisku, postrzegany jako konkurent w pracy duszpasterskiej
przez inne wspólnoty i z nieufnością przez samą hierarchię Kościoła, stał przed
realną perspektywą zamarcia. W takim położeniu, świątobliwy generał zakonu,
angielski karmelita Szymon Stock, mobilizuje swoich współbraci i podejmuje
wysiłek zawierzenia się Maryi. Prosi Ją, aby przez udzielenie jakiejś łaski zechciała
zachować zakon sobie poświęcony i noszący Jej imię w swej nazwie: Bracia
Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel. Prosi o pełne jego uznanie i określenie
miejsca w Kościele.
Dziękujemy Ojcom Karmelitom z Krakowskiej Prowincji Karmelitów
Bosych za udostępnienie informacji.
Więcej informacji na stronie www.karmel.pl
nabożeństwo szkaplerzne musiało stawić czoła. W obliczu budzących się
w niektórych środowiskach akademickich wątpliwości, czy aby na pewno Maryja
ukazała się św. Szymonowi Stockowi i ustanowiła szkaplerz swoim znakiem,
ikonografia karmelitańska - umieszczając go w ręce Matki Jezusa - podkreśliła
nadprzyrodzony charakter znaku. Ten ludzki element szkaplerznej tradycji,
pragnący w dobrej wierze dopomóc Maryi w obronie Jej znaku, w niczym jednak
nie umniejsza piękna i łask związanych z nabożeństwem.

Nabożeństwo szkaplerzne, praktykowane początkowo we wspólnotach
karmelitańskich, bardzo szybko rozpowszechniło się wśród ludzi świeckich
i duchowieństwa, królów i poddanych, bogatych i biednych, prostych
i wykształconych. Propagowanie kultu maryjnego w znaku szkaplerza stało się
częścią misji zakonu, dzięki której nie tylko przetrwał on czas niepewności, ale
również - w osobach trzech doktorów Kościoła: św. Teresy z Awili, św. Jana od
Krzyża i św. Teresy od Dzieciątka Jezus - wydał piękne owoce mistycznego
doświadczenia Boga.
Tradycja karmelitańska podaje, że św. Szymon
Stock modlił się usilnie do Matki Jezusa
słowami antyfony Flos Carmeli - Kwiecie
Karmelu. W odpowiedzi Maryja ukazała mu się
w nocy z 15 na 16 lipca 1251 r. w otoczeniu
aniołów. Wskazała na jego szkaplerz i
ustanowiła go znakiem swej matczynej opieki.
Uczyniła to słowami: To będzie przywilejem dla
ciebie i wszystkich karmelitów - kto w nim
umrze, nie zazna ognia piekielnego.

Obrazy portretujące wizję św. Szymona
Stocka, które spotykamy w karmelitańskich
kościołach, przedstawiają często Maryję
trzymającą szkaplerz w dłoni, sugerując, że
przynosi Ona ten znak z nieba i wręcza
świątobliwemu generałowi. Tradycja takiego
przebiegu wizji szkaplerznej nie jest pierwotna,
lecz znacznie późniejsza odzwierciedla
trudności jakim w różnych okresach czasu